Już wkrótce w Domu Spotkań z Historią pojawi się wyjątkowa wystawa, która – za pomocą fotografii prasowych PRL – pokaże życie Afrykanów w komunistycznej Polsce. Ciekawi?

Afro PRL – co na wystawie?

Egzotyczne instrumenty, ciemne twarze, obce, śpiewne słowa… Brazylia? Osada nad Amazonką? Nie. Marszałkowska w sierpniu – tak w polskiej prasie opisywano Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w Warszawie w 1955 roku. Dlaczego PRL chciał uchodzić za dobre miejsce do życia dla Afrykanów, którzy zdecydowali się przyjechać nad Wisłę, aby studiować, pracować, rozwijać swoją karierę? O tym można przekonać się na nowej wystawie w Domu Spotkań z Historią – „Afro PRL. Wizerunek Afrykanów w polskiej fotografii prasowej 1955–1989”.

Wystawa prezentuje zdjęcia Afrykanów w Polsce, które ukazywały się w prasie codziennej począwszy od V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów w 1955 roku, przez wydarzenia z 1960 roku czyli tzw. „roku Afryki”, a na studenckich zdjęciach z lat 80. kończąc. To pierwsza wystawa, która skupia się na sposobie przedstawiania i opisywania Afrykanów mieszkających lub przebywających w naszym kraju. Zdjęcia prasowe, wycinki z gazet, fotografie z prywatnych archiwów Afrykanów (w tym Mamadou Dioufa) oraz fragmenty kroniki ze studium języka polskiego dla cudzoziemców w Łodzi (tzw. „Wieża Babel”) nie tylko pokazują, jaki był ich wizerunek, ale również – w jaki sposób kreowały go ówczesna władza i prasa.

Wizerunek Afrykanów w PRL

Afrykanie przedstawiani byli jako przyjaciele, rewolucjoniści, zwykli obywatele. Wiązało się to z polityką ZSRR (a co za tym idzie PRL) wobec wyzwalających się z kolonializmu krajów afrykańskich. Celem tych działań było zwiększenie wpływów socjalizmu w „budzących się na nowo” regionach świata. Socjalizm w Afryce propagować mieli także wracający po studiach w Polsce coraz liczniejsi afrykańscy studenci. Liczba uczących się w Polsce Afrykanów rosła z roku na rok. W latach pięćdziesiątych było ich zaledwie czterech, a pod koniec lat siedemdziesiątych już dwa tysiące. Od roku 1962 do roku 1972 Wydawnictwo Polonia wydawało nawet czasopismo – „The Polish Review” – w całości przeznaczone do dystrybucji w Afryce i Azji. Publikowane tam materiały o życiu Afrykanów w Polsce zachęcać miały do przyjazdu do PRL-u.

Po roku 1960, gdy siedemnaście krajów afrykańskich ogłosiło niepodległość, zaczęły się pojawiać także delegacje polityków afrykańskich. W 1961 PRL odwiedziły osobistości takie jak prezydent Ghany – Kwame Nkrumah i cesarz Etiopii Hajle Selassie, a ich pobyty były szeroko dokumentowane i opisywane w prasie.

Propaganda była ważnym elementem zacieśniania „przyjaźni polsko-afrykańskiej”. Prasa, między innymi przy pomocy fotografii, kreowała PRL na kraj, w którym osoby pochodzenia afrykańskiego postrzegane były jako równi członkowie społeczeństwa, a wizytujący afrykańscy goście traktowani z należytym szacunkiem. Z drugiej strony wciąż pojawiały się treści, w których Afrykanie byli po prostu egzotyczną ciekawostką.

Zupełnie inne, ciekawe w świetle dzisiejszej polityki, spojrzenie na historię. Polecamy!

Miejsce: Dom Spotkań z Historią
Wernisaż: 21. kwietnia
Wystawa potrwa do: 27. maja
Wstęp Wolny!

O Autorze

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany